Tytuł wiadomości: Wyprawa na Mont Blanc ! 4810 m n. p. m.
(Kategoria: Francja)
Dodane przez openmind
środa 09 lipiec 2008 - 23:30:00
Zdobyliśmy szczyt za drugim razem, było ciężko. (2008.07.09)
Piotrek (13 lat) w drugim dniu. Na Mont Blanc wchodzi się 2 lub 3 dni. Wariant dwu dniowy jest ryzykowny ze względu na chorobę wysokościową. Można zaryzykować stwierdzenie, że jeśli jakaś ekipa go wybierze to część uczestników nie dojdzie na szczyt. Choroba wysokościowa to czynnik, który tylko w niewielkim stopniu poprzez aklimatyzację można kontrolować. (2008.07.09)
Wstaliśmy o pierwszej w nocy i po 2 godzinnym przygotowywaniu startujemy o 3:00 w świetle latarek. Można wyobrazić sobie czym jest wstawanie o tej porze po nie przespanej nocy i wyjście na przenikliwy mroźny wiatr arktycznej pogody.
Wschód słońca poprawia samopoczucie i daje nadzieję.
Przejście przez szczelinę lodową zmusza do refleksji, żee tylko kwestią czasu jest jak ta część szlaku zupełnie się rozpadnie.
O godz. 10:00 stajemy na szczycie.
W zejściu. Przejście śnieżną granią jest niebezpieczne. Przy zmęczeniu i silnym wietrze wystarczy zachwianie żeby przewrócić się i zjechać w przepaść.
Zejście 4 godziny do schroniska, odpoczynek i kolejne 3 godziny do schroniska na ok. 3100 m n. p. m., gdzie będzie można już w miarę normalnie wyspać.
Wyjątkowo przyjemne spotkanie z kozłem na szlaku. W okolicy mijaliśmy jeszcze ok. 7 kozic w dużej bliskości.
Ta wiadomość pochodzi ze strony
( http://openmind.desk.pl/news.php?extend.51 )
(Kategoria: Francja)
Dodane przez openmind
środa 09 lipiec 2008 - 23:30:00
Zdobyliśmy szczyt za drugim razem, było ciężko. (2008.07.09)
Piotrek (13 lat) w drugim dniu. Na Mont Blanc wchodzi się 2 lub 3 dni. Wariant dwu dniowy jest ryzykowny ze względu na chorobę wysokościową. Można zaryzykować stwierdzenie, że jeśli jakaś ekipa go wybierze to część uczestników nie dojdzie na szczyt. Choroba wysokościowa to czynnik, który tylko w niewielkim stopniu poprzez aklimatyzację można kontrolować. (2008.07.09)
Wstaliśmy o pierwszej w nocy i po 2 godzinnym przygotowywaniu startujemy o 3:00 w świetle latarek. Można wyobrazić sobie czym jest wstawanie o tej porze po nie przespanej nocy i wyjście na przenikliwy mroźny wiatr arktycznej pogody.
Wschód słońca poprawia samopoczucie i daje nadzieję.
Przejście przez szczelinę lodową zmusza do refleksji, żee tylko kwestią czasu jest jak ta część szlaku zupełnie się rozpadnie.
O godz. 10:00 stajemy na szczycie.
W zejściu. Przejście śnieżną granią jest niebezpieczne. Przy zmęczeniu i silnym wietrze wystarczy zachwianie żeby przewrócić się i zjechać w przepaść.
Zejście 4 godziny do schroniska, odpoczynek i kolejne 3 godziny do schroniska na ok. 3100 m n. p. m., gdzie będzie można już w miarę normalnie wyspać.
Wyjątkowo przyjemne spotkanie z kozłem na szlaku. W okolicy mijaliśmy jeszcze ok. 7 kozic w dużej bliskości.
Ta wiadomość pochodzi ze strony
( http://openmind.desk.pl/news.php?extend.51 )